PES vs DST vs JEF vs EXP: jakiego formatu haftu potrzebujesz?

PES to natywny format domowych hafciarek Brother i Baby Lock; czyta go też wiele modeli Bernette i Deco. Plik PES ma dwie części: sekcję PES używaną przez program PE-Design firmy Brother oraz osadzony blok PEC. To z bloku PEC maszyna faktycznie szyje. Zawiera ściegi, listę kolorów w postaci indeksów palety nici Brother oraz małą monochromatyczną miniaturkę, którą maszyna pokazuje na ekranie.

Ponieważ kolory są indeksami stałej palety, kolor na ekranie maszyny to najbliższa nić Brother, a nie dokładne odwzorowanie grafiki. To nic złego: to podpowiedź, którą szpulkę założyć.

PES doczekał się wielu wersji, w miarę jak PE-Design zyskiwał nowe funkcje. Nowsze wersje dodają głównie dane dla programu, a blok PEC pozostaje zgodny – dlatego pliki w wersji 1 wciąż wczytują się na obecnych maszynach. StitchMyPic zapisuje PES w wersji 1 z blokiem PEC, co daje najszerszą zgodność. Więcej na naszej stronie o formacie PES i w poradniku do maszyn Brother.

DST pochodzi od Tajimy i stał się wspólnym językiem haftu przemysłowego. Czytają go Ricoma, Happy, Barudan, SWF, ZSK i większość maszyn wieloigłowych, a otworzy go prawie każdy program do haftu. Plik DST zaczyna się 512-bajtowym nagłówkiem tekstowym (etykieta wzoru, liczba ściegów, liczba zmian koloru i wymiary wzoru), po którym następują 3 bajty na każdy ścieg.

Dwa szczegóły tłumaczą większość niespodzianek z DST:

• Brak kolorów nici. DST zapisuje tylko to, że następuje zmiana koloru, a nie jaki to kolor. Maszyna domowa pokaże domyślny kolor dla każdego bloku, a przemysłowa oczekuje, że przypiszesz igły. Trzymaj listę kolorów przy maszynie.
• Brak osobnej komendy obcięcia nici. Obcięcia zapisuje się jako krótką sekwencję przeskoków, a maszyna jest ustawiona tak, by na ich widok ciąć. Jeśli ustawienie obcinania w maszynie się nie zgadza, zamiast cięć możesz dostać długie nitki przeskoków.

Pojedynczy ruch w DST nie może przekroczyć 12,1 mm w żadnym kierunku, więc dłuższe przemieszczenia są automatycznie dzielone na kilka przeskoków. Nic z tego nie wpływa na jakość ściegów: pozycje igły są tak samo precyzyjne jak w każdym innym formacie. Zobacz stronę o formacie DST lub poradnik do maszyn Tajima.

JEF to domowy format Janome, używany też przez Elnę oraz hafciarki Kenmore produkowane przez Janome. Podobnie jak PES zapisuje kolory nici jako indeksy palety producenta, więc maszyna pokazuje na ekranie sensowne kolory. W nagłówku zapisany jest też kod tamborka, na podstawie którego maszyny i programy Janome podpowiadają, jakiego tamborka wymaga wzór.

Każdy ruch w JEF jest zapisany jako bajt ze znakiem, więc pojedynczy ścieg lub przeskok jest ograniczony do 12,7 mm, a dłuższe ruchy są dzielone. Jak w przypadku każdego z opisanych formatów, rozmiar wzoru nie jest ograniczony przez plik, tylko przez tamborek. Maszyny Janome czytają też DST, ale tracisz wtedy informacje o kolorach, więc JEF jest lepszym wyborem, jeśli Twoja maszyna go obsługuje. Zobacz stronę o formacie JEF i poradnik do maszyn Janome.

EXP to format „expanded” firmy Melco. Jest tak prosty, jak tylko może być plik ze ściegami: bez nagłówka, tylko pary bajtów ze znakiem dla każdego ruchu, z kodami specjalnymi oznaczającymi przeskoki i zmiany koloru. Podobnie jak DST nie przechowuje kolorów nici.

Domowe maszyny Bernina czytają EXP i dlatego ten format tak często pojawia się w hafcie domowym. Program Berniny zwykle zapisuje EXP razem z plikami towarzyszącymi, które niosą informacje o kolorach i obrazek podglądu; maszyna szyje jednak z samego EXP, więc samodzielny plik EXP działa – po prostu nie pokaże prawdziwych kolorów Twoich nici. Natywnie czytają go również maszyny przemysłowe Melco. Zobacz stronę o formacie EXP, poradnik do maszyn Bernina i poradnik do maszyn Melco.

Wszystkie cztery zapisują te same ściegi w jednostkach 0,1 mm, więc wzór poprawnie przekonwertowany między nimi szyje się tak samo. Różnice dotyczą tego, co idzie razem ze ściegami: PES i JEF przenoszą kolory nici z palety producenta, DST i EXP – nie, a każdy format inaczej obsługuje obcięcia nici i informacje o tamborku.

W praktyce najważniejsza jest kolumna kolorów: przy DST i EXP maszyna wie tylko, że następuje zmiana koloru, więc trzymaj przy maszynie listę kolorów dołączoną do wzoru.

Używaj natywnego formatu marki swojej maszyny: PES dla Brother i Baby Lock, JEF dla Janome, EXP dla Berniny i DST dla maszyn przemysłowych. Gdy nie masz pewności, DST czyta niemal każda maszyna, ale tracisz kolory nici na ekranie.

Zacznij od instrukcji maszyny albo ekranu USB: znajdziesz tam rozszerzenia, które obsługuje. Następnie:

1. Używaj natywnego formatu marki, jeśli istnieje (PES dla Brother, JEF dla Janome, EXP dla Berniny), bo zachowujesz kolory na ekranie.
2. Używaj DST dla maszyn przemysłowych i zawsze, gdy nie masz pewności – czyta go prawie wszystko.
3. Unikaj konwertowania plików ze ściegami tam i z powrotem. Każda konwersja może zgubić dane o kolorach, a obcięcia, które w jednym formacie były prawdziwymi komendami, w innym mogą stać się zwykłymi przeskokami.
4. Nie zmieniaj rozmiaru pliku ze ściegami o więcej niż 10–20%. Zamiast tego wyeksportuj go ponownie w nowym rozmiarze ze źródła.

StitchMyPic omija problem konwersji: jedno pobranie daje ZIP z PES, DST, JEF i EXP, wszystkie wyeksportowane z tego samego projektu, a nie przekonwertowane jeden z drugiego. Jeśli później kupisz nową maszynę, właściwy plik już masz. Potrzebujesz większego lub mniejszego wzoru w ciągu 7 dni? Wyeksportuj go ponownie za darmo, a ściegi zostaną przeliczone dla nowego rozmiaru. Wypróbuj PNG na PES, PNG na JEF lub PNG na EXP.