Jaki obrazek nadaje się do haftu?

Myśl w pikselach na milimetr gotowego haftu. Około 10 pikseli na milimetr to wygodny zapas, więc wzór szyty na szerokość 100 mm potrzebuje obrazka o szerokości co najmniej 1000 pikseli. Znacznie więcej nic nie daje, bo nić i tak nie odda detali drobniejszych niż ok. 1 mm.

Niska rozdzielczość daje poszarpane, schodkowe krawędzie, a te zamieniają się w falujące kolumny satynowe. Powiększenie logo o szerokości 200 pikseli tego nie naprawi: krawędzie po prostu się rozmyją, co jest jeszcze gorsze. Poszukaj większego oryginału: na stronie firmy, w PDF-ie z księgą znaku albo w plikach źródłowych od projektanta.

Rodzaj pliku też ma znaczenie:

• SVG jest idealny, bo kształty są dokładne w każdym rozmiarze.
• PNG jest drugi w kolejności: bezstratny i obsługuje przezroczyste tło.
• JPG i WEBP są w porządku, jeśli mają wysoką jakość, ale kompresja zostawia wokół krawędzi delikatne halo i blokowy szum, które mogą stać się drobinkami przypadkowego koloru. Jeśli masz oba, wybierz PNG.

Do większości wzorów wystarczają trzy do sześciu kolorów nici. Każdy kolor to osobna nić, a na maszynie jednoigłowej osobny przystanek na przewleczenie. Powyżej ośmiu–dziesięciu dodatkowe kolory rzadko poprawiają wynik, a zawsze dokładają czasu i obcięć nici.

Uważaj na kolory, których nie widać. Gładkie krawędzie w obrazie cyfrowym składają się z odcieni pośrednich (antyaliasing), a konwerter musi je z powrotem przypisać do głównych kolorów. Dobry konwerter sobie z tym radzi, ale to kolejny powód, by zaczynać od czystej, płaskiej grafiki.

Kontrast w nici ma większe znaczenie niż na ekranie. Dwa sąsiednie kolory o podobnej jasności, np. średnia czerwień i średnia zieleń, z odległości, z jakiej ogląda się haft, zlewają się ze sobą. Mocny kontrast jasnego i ciemnego utrzymuje czytelność kształtów.

Na koniec pomyśl o materiale. Przezroczyste tło PNG oznacza, że w tym miejscu nic nie jest szyte, a kolor ubrania staje się częścią wzoru. Na czarnej koszulce możesz całkiem pominąć czarne kontury; na białym ręczniku – białe obszary.

W docelowym rozmiarze linie powinny mieć co najmniej 1 mm szerokości, wielkie litery co najmniej 6 mm wysokości, wypełnione kształty co najmniej 2–3 mm średnicy, a odstępy co najmniej 1 mm. Materiały z włosem, takie jak ręczniki, wymagają więcej.

Mierz detale w rozmiarze, w jakim faktycznie będziesz szyć, a nie na powiększonym ekranie. Praktyczne granice dla standardowej nici 40:

• Linie: poniżej ok. 1 mm szerokości linia może być tylko ściegiem prostym. Jeśli ma wyglądać na pełną, daj jej co najmniej 1–1,5 mm.
• Tekst: wielkie litery co najmniej 6 mm (ok. 1/4 cala) wysokości w kroju bezszeryfowym; cienkie i pisane kroje potrzebują więcej.
• Małe kształty: wypełniony obszar mniejszy niż ok. 2–3 mm wyszywa się jako grudka. Połącz go z innym albo usuń.
• Odstępy: szczeliny węższe niż ok. 1 mm między dwoma kształtami się zamykają, bo kompensacja ściągania poszerza oba kształty.
• Materiały z fakturą: na ręcznikach, polarze i dzianinach dodaj zapas do wszystkich powyższych wartości, bo włos materiału pochłania drobne detale.

Szybki test: wyświetl obrazek na ekranie w rzeczywistym rozmiarze (przyłóż linijkę do monitora) i spójrz na niego z odległości wyciągniętej ręki. Czego tam nie rozróżnisz, tego nie odda nić.

Zdjęcia mogą się sprawdzić, jeśli je przygotujesz. Celem jest zamiana zdjęcia w wyrazisty, uproszczony obraz jeszcze przed konwersją:

1. Przytnij ciasno wokół obiektu. Twarz albo głowa zwierzaka powinna wypełniać kadr.
2. Usuń tło albo zamień je na jednolity kolor, żeby nie zjadało liczby kolorów.
3. Podnieś kontrast i jasność, żeby główne cechy wyraźnie się od siebie odcinały.
4. Zredukuj obraz do 4–6 kolorów (filtr „posteryzacja” w większości edytorów zdjęć) i przyjrzyj się wynikowi: mniej więcej tak będzie wyglądał haft.
5. Jeśli wynik jest mętny, rozważ wersję rysunkową lub obrysowaną. Wiele portretów zwierzaków najlepiej wygląda jako prosta ilustracja.

Przy twarzach liczy się rozmiar. Oczy, nos i usta to małe elementy i przy szerokości haftu poniżej ok. 50 mm zwykle się zlewają. Większy rozmiar ułatwia sprawę: portret zwierzaka o szerokości 100 mm zachowuje dużo więcej charakteru niż 40-milimetrowy.

1. Czy znasz docelowy rozmiar haftu i tamborek, w którym musi się zmieścić? Zobacz tabelę rozmiarów tamborków.
2. Czy obrazek ma co najmniej ok. 10 pikseli na mm tego rozmiaru (1000 px dla 100 mm)?
3. Czy to SVG lub PNG, a przynajmniej JPG wysokiej jakości?
4. Czy ma 6 kolorów lub mniej, z wyraźnym kontrastem między sąsiadami?
5. Czy gradienty, cienie i poświaty zostały usunięte lub spłaszczone?
6. Czy wszystkie linie mają co najmniej 1 mm, a wszystkie wielkie litery co najmniej 6 mm wysokości w docelowym rozmiarze?
7. Czy tło jest przezroczyste albo ma jeden płaski kolor, który możesz pominąć?

Jeśli możesz to wszystko odhaczyć, konwersja będzie szybka, a haft czysty. Jeśli nie – nadal może się udać, ale licz się z tym, że poświęcisz chwilę na poprawki.

StitchMyPic przyjmuje PNG, JPG, WEBP i SVG. Po wgraniu redukuje obrazek do wybranej przez Ciebie liczby kolorów nici, czyści wygładzone krawędzie i drobinki, a następnie dla każdego kształtu dobiera satynę, wypełnienie lub ścieg prosty na podstawie jego szerokości w ustawionym rozmiarze. Możesz podglądać ściegi na materiałach w różnych kolorach i zmieniać liczbę kolorów, rozmiar czy rodzaj materiału, ile razy chcesz – podgląd jest darmowy.

Ustawienie materiału dostosowuje też minimalny detal: na ręcznikach na przykład bardzo drobne detale są pomijane, bo i tak zniknęłyby w pętelkach. Gdy podgląd wygląda dobrze, pobierz ZIP z PES, DST, JEF i EXP za 1 kredyt (cennik).

Dobre punkty startowe: PNG na PES, JPG na DST, SVG na JEF i WEBP na PES.